Μαρία Κέντρου - Αγαθοπούλου , Ο μοτοσικλετιστής:ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ Γ ΛΥΚΕΙΟΥ -Γ. Π.-

https://www.youtube.com/watch?v=DEVx2-SASMQ

 

ΔΕΣ:https://theodwrapappa.blogspot.com/2022/02/blog-post_15.html

Κέντρου Μαρία- Αγαθοπούλου: ο βίος ,το έργο της :ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ Γ ΛΥΚΕΙΟΥ -Γ. Π. -

https://www.youtube.com/watch?v=_aaizRyvud4

Μοτοσικλετιστής-Μαρία Κέντρου Αγαθοπούλου~Ποίημα

09/09/2008 BY ΒΙΚΥ ΠΑΠΑΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Ο μοτοσικλετιστής

https://thepoetsiloved.wordpress.com/2008/09/09/maria-kentrou-agathopoulou-o-motosikletistis-%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%AD%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%B3%CE%B1%CE%B8%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%85-%CE%BF-%CE%BC/

https://www.youtube.com/watch?v=DEVx2-SASMQ

Γιώργος Μελέκης & Άρης Πάνου, Καμικάζι
(τραγούδι: Ηλέκτρα & Γιώργος Μελέκης / δίσκος: Κέρκυρα ’81, Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού | Τα 30 τραγούδια)

Μαρία Κέντρου - Αγαθοπούλου

http://ebooks.edu.gr/ebooks/v/html/8547/2710/Keimena-Neoellinikis-Logotechnias_G-Lykeiou_html-empl/index_a_25_01.html

Ο μοτοσικλετιστής

Το Ποιημα Ανηκει στη συλλογή Θαλασσινό ημερολόγιο (1981).

Τι ν' απόγινε άραγε εκείνος ο θορυβοποιός της νύχτας Καβάλα στο μηχανικό του ζώο να κραδαίνει την άσφαλτο Χωρίς φρένο Να παίζει ώρα ύπνου με τις φρένες μας εδώ μέσα στο σακατεμένο κρανίο   Προχτές το μεσονύχτι που κοίταζα απ' το παράθυρό μου το νέο φεγγάρι άκουσα θόρυβο παράξενο να 'ρχεται από ψηλά και μου φάνηκε πως τον είδα ένας άγγελος πάνω στη μοτοσικλέτα να διασχίζει τους δρόμους τ' ουρανού κι απ' το σπασμένο καθρεφτάκι του να με κοιτάζει περίλυπος   Βγάλε μου σε παρακαλώ μια ωραία φωτογραφία να τη στείλω στο κορίτσι μου έτσι απάνω στη μοτοσικλέτα μου με το ένα χέρι στο χειρόφρενο το άλλο να σιάζει τα σγουρά μαλλιά μου Θέλω να φαίνεται καλά το καινούριο μου πέτσινο το σιδερένιο κράνος Να διακρίνεται προπάντων ο ίλιγγος στο πρόσωπό μου κι εκείνο του θανάτου το αναπόφευκτο

    

Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής 

Παύλος Καλαντζόπουλος (γεν. 1928), Ζευγάρι με μηχανή (λεπτομέρεια, 1984)

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

1. Το ποίημα αποτελείται από τρεις εικόνες. Ποιες είναι αυτές, τι απεικονίζει η καθεμιά και σε ποιο επίπεδο συμβαίνουν (στο πραγματικό, στο φανταστικό και στα δυο αυτά);
2. Ποιες διαστάσεις παίρνει ο μοτοσικλετιστής στη φαντασία της ποιήτριας;
3. Ποιο συναίσθημα διακατέχει την ποιήτρια, πώς το εκφράζει και πώς κατορθώνει να μας συγκινήσει;

ΔΕΣ:https://babisvourlidas.files.wordpress.com/2015/12/unnamed-file6.pdf:ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ ΣΕΛ. 148

Ο μοτοσικλετιστής

Μαΐου 09, 2014

http://alexgger.blogspot.com/2014/05/blog-post_9.html

Μαρία Κέντρου – Αγαθοπούλου

Εργοβιογραφικά στοιχεία

Η Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου γεννήθηκε το 1930 στη Θεσσαλονίκη από γονείς Μικρασιάτες. Εμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα το 1958 με το ποίημα “Ξημέρωμα”. Εξέδωσε τις ακόλουθες ποιητικές συλλογές: Ψυχή και τέχνη (1961), Διασταυρώσεις (1965), Περίπτωση σιωπής (1968), Μεγεθύνσεις (1971), Αρμιλλάρια (1973), Τα τοπία που είδα (1975), Τα επακόλουθα (1978), Θαλασσινό ημερολόγιο (1981), Μετανάστες του εσωτερικού νερού (1985), Η σκοτεινή διάρκεια των ημερών, Επιλογές και σύνολα, Ποιήματα (1965-1995), Νησίδες (2001), Σαλκίμ (2001), Σεντόνια της αγρύπνιας (2006) κ.ά.. Αφού καταξιώθηκε στο χώρο της ποίησης, ασχολήθηκε και με την πεζογραφία: Συνοικισμός Σιδηροδρομικών (1998), Στο δωμάτιο (1999), Η παραίτηση (2002), Οι μικρές χαρές (2005), Τα σεντόνια της αγρύπνιας (2006).
Ανήκει στη δεύτερη μεταπολεμική γενιά λογοτεχνών, στην οποία περιλαμβάνονται οι συγγραφείς που γεννήθηκαν ανάμεσα στο 1929 και 1940 και εμφανίζονται κυρίως τη δεκαετία 1950-1960. Η ποίησή της χωρίζεται σε δύο περιόδους: στην πρώτη, (1968-1978) αναζητεί εναγώνια τρόπους προσέγγισης του υπερβατικού κόσμου. Στη δεύτερη (1981 κ.έ.), περιορίζει τις αναζητήσεις της στην απτή πραγματικότητα και αρκείται στην απλή, πολυσήμαντη ωστόσο, καθημερινότητά της, ανακαλώντας μνήμες του μακρινού παρελθόντος.
Το ποίημα “Ο μοτοσικλετιστής” είναι από τη συλλογή Θαλασσινό ημερολόγιο (1981) με την οποία η ποιήτρια εγκαινιάζει τη δεύτερη και ωριμότερη φάση της ποιητικής της πορείας. Συνειδητοποιώντας τη φθορά και το θάνατο, εγκαταλείπει τη χιμαιρική αναζήτηση του απόλυτου και προσγειώνεται στην καθημερινή πραγματικότητα, στον κόσμο που την περιβάλλει.

Η κριτική για το έργο της
«Με την πάροδο του χρόνου, στην ποίηση της Μ. Κέντρου-Αγαθοπούλου, όλα όσα συνέθεταν το παρελθόν της (πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις) αλλά και το παρόν της, άρχισαν, από ένα σημείο και ύστερα, να μετατοπίζονται σ’ ένα επίπεδο όπου, αν δεν αποκτούσαν υπερβατικές ιδιότητες, δημιουργείτο πάντως η δυνατότητα να ενοραθούν εκ μέρους της ποιήτριας κατά τρόπο υπερβατικό, χάνοντας τις πραγματικές τους διαστάσεις, βυθισμένα μέσα στην αδιαφάνεια μιας πρόβλεψης σκοτεινής. Ακόμα και συγκεκριμένα, προσδιορισμένα με ακρίβεια μέσα στον χρόνο, απολύτως προσωπικά της βιώματα γίνονται ασαφή και συγκεχυμένα και παίρνουν σχήματα ακαθόριστα, μέσα από μία πνευματική διαδικασία, όπου τον πρώτο λόγο έχει ο συνειρμός· γεγονός που, συχνά, προσδίδει στον λόγο της τη μορφή ενός δυσνόητου, τουλάχιστον καταρχάς, εσωτερικού μονολόγου […].

Η Μ. Κέντρου-Αγαθοπούλου λειτουργεί και συμπεριφέρεται, ποιητικά, ως δέσμια ενός τραυματικού, προσωπικού παρελθόντος, από το οποίο ανασύροντας διαρκώς, με τρόπους συνειρμικούς, επιμέρους στοιχεία, οδεύει προς ένα επίσης προσωπικό μέλλον, αποχρώσεων σαφώς μεταφυσικών.

 Ανάμεσα σ’ αυτούς τους δύο πόλους -παρελθόν και μέλλον- κινείται ακαταπαύστως, με απώτερο στόχο να βιώσει και να υπερβεί τις ψυχοφθόρες καταστάσεις του παρόντος, με εγκαρτέρηση κυρίως όμως με τη νηνεμία και την ασφάλεια του μέλλοντος, όπως, μέσω της πίστης της, το έχει οραματιστεί. […] την ποίηση της Μ. Κέντρου-Αγαθοπούλου ανεξάρτητα από το εκάστοτε μεμονωμένο έναυσμα που την κινεί στο ποίημα ή στην ποιητική ενότητα, τη συνέχει 

και τη χαρακτηρίζει η νηφάλια και διακριτικά, παρά τον υφέρποντα ψυχικό της κραδασμό, εκφρασμένη οδύνη από τις συνεχείς διαψεύσεις, καθώς και από τη συνείδηση του αμετάκλητου της φθοράς και του τέλους όλων όσων αποτελούν τους ακρογωνιαίους λίθους της ζωής ενός ανθρώπου».

(Παπαγεωργίου Κ.Γ., “Μαρία Κέντρου Αγαθοπούλου”, Η Ελληνική Ποίηση, Ανθολογία-Γραμματολογία, τ. Στ΄ (Η δεύτερη μεταπολεμική γενιά), Σοκόλης, Αθήνα 2002, σελ. 94-95, 469)

(Από το βιβλίο του εκπαιδευτικού)

Ο Μοτοσικλετιστής

1η ενότητα: στίχοι 1-10

Η περιγραφή κινείται στα πλαίσια του πραγματικού και η ποιήτρια θυμάται τον μοτοσικλετιστή που διατάρασσε τον ύπνο τον δικό της και των γειτόνων με το θόρυβο της μηχανής του.

Ο μοτοσικλετιστής τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα, προκαλεί ηχορύπανση κατά τη διάρκεια της νύχτας, παίζει με τις "φρένες" των ανθρώπων της γειτονιάς, δηλαδή τους τρελαίνει. Καβάλα στο μηχανικό του ζώο, δεν είναι πια ο ιππότης της παλιάς εποχής αλλά ο θορυβοποιός της νύχτας που κραδαίνει την άσφαλτο, την ταρακουνά με την ταχύτητα του.

Η ποιήτρια,  που φαίνεται οτι είναι άνθρωπος μέσης ή μεγαλύτερης ηλικίας, αντιμετωπίζει τον νεαρό μοτοσικλετιστή με ποιητική ματιά, ηρεμία και αναρωτιέται για την τύχη του.

2η ενότητα:στίχοι 11-20

Η εικόνα είναι καθαρά ονειρική, βγαλμένη από τη φαντασία. Η ποιήτρια βλέπει το νεαρό μοτοσικλετιστή νεκρό, να οδηγεί τη μηχανή στους δρόμους του ουρανού και να την κοιτά λυπημένος.

Ο νεαρός μοτοσικλετιστής είναι πια ένας άγγελος αλλά η θλίψη στα μάτια του δείχνει οτι η αιώνια ζωή που κέρδισε δεν μπορεί να τον αποζημιώσει για τα νιάτα που έχασε, πληρώνοντας μ'αυτόν τον τρόπο την ορμητικότητα του.

3η ενότητα: στίχοι 21-31

Η τρίτη ενότητα κινείται στο επίπεδο του φανταστικού. Η ποιήτρια αναπτύσσει ένα φανταστικό διάλογο με το νεαρό μοτοσικλετιστή, ο οποίος της ζητά να του βγάλει μια φωτογραφία για να τη στείλει στο κορίτσι του.

Μέσα απ'αυτήν την επιθυμία του νεαρού μοτοσικλετιστή παρουσιάζονται κάποια χαρακτηριστικά γνωρίσματα των νέων όπως η αφέλεια, η αυταρέσκεια και ο ναρκισσισμός, ο ίλιγγος που προκαλεί η ταχύτητα, το εφήμερο της ζωής, η ανυπότακτη ορμή και το αναπόφευκτο του θανάτου που ξέρουν οτι θα ρθει αλλά δεν τον φοβούνται, ίσως να τον προκαλούν κιόλας. 

Στοιχεία τεχνικής

Το ποίημα έχει υπερρεαλιστικά στοιχεία και  στηρίζεται στις τρεις εικόνες που κινούνται ανάμεσα στο πραγματικό και στο φανταστικό. 

Απουσιάζουν πλήρως τα σημεία στίξης και ο λόγος στο μεγαλύτερο  μέρος του είναι αφηγηματικός.

 Στην τελευταία στροφή υπάρχει ο διάλογος που πραγματοποιείται ανάμεσα στην ποιήτρια και στον μοτοσικλετιστή. 

Η γλώσσα είναι απλή, οικεία, καθημερινή και άμεση.

Το μήνυμα του ποιήματος

Ο μοτοσικλετιστής γίνεται το σύμβολο της νεότητας, της ελευθερίας και της ανυπότακτης ορμής αλλά πάνω απ΄όλα τονίζεται ως ύψιστη αξία η ζωή και η χαρά που αυτή προσφέρει. 

Παράλληλα κείμενα

Γιώργου Ιωάννου, «Μοτοσικλέτας εγκώμιο» (απόσπασμα)

Αυτοκίνητο, δόξα τω θεώ, ακόμα δεν έχω, και ελπίζω να μηαποχτήσω ποτέ μου. Τα λεωφορεία μ’ εξυπηρετούν με το παραπάνω, μολονότι κι αυτά έχουν γίνει ολωσδιόλου αγνώριστα τελευταία. Τα τραμ ήταν καλύτερα, μα δεν πρόκειται να ξαναγυρίσουν. Ελπίζω όμως ν’ αποχτήσει αυτοκίνητο όλος ο καλός κόσμος, καθώς και τηλεόραση, κι έτσι ν’ αδειάσουν ακόμα πιο πολύ δρόμοι, πεζοδρόμια, πλατείες και σινεμά απ’ τη λαπαδιασμένη παρουσία τους. [...]

Περπατώ στους δρόμους και κάθε τόσο ενθουσιάζομαι. «Θεέ μου» λέω «γιατί να μη μας δίνεις περισσότερη ζωή και νιάτα;» Όσο βαριά στεναχώρια κι αν έχω, μ’ ένα καλό περπάτημα σε δρόμους εγγυημένους αλαφρώνει. Προσπαθώ, συνήθως, να κλείνω το βράδυ μου γυρνώντας στο σπίτι από την Εγνατία. Πολλές φορές, κι όταν ακόμα δεν μου ταιριάζει το δρομολόγιο, λοξοδρομώ προκειμένου να περάσω από κει. Και γιατί τάχατες να βιάζομαι να φτάσω στο σπίτι; Τι το σπουδαίο έχω να κάνω; Εκείνη την ώρα, βέβαια, πολλή κίνηση σε πεζούς ο δρόμος δεν έχει. Εκτός κι αν συμβαίνει κανένα έκτατο γεγονός: ματς ή κινητοποίηση. Κάτι άλλο υπάρχει όμως που μου παίρνει την ψυχή. Είναι οι πολλές μοτοσικλέτες που περνούν τρέχοντας αστραπιαία, ιδίως προς τα δυτικά, θαρρείς για να προλάβουν αυτοί που τις κυβερνούν τον έρωτα ή τον ύπνο. Κοντοστέκομαι στο πεζοδρόμιο θαυμάζοντας. «Όπου και να χτυπήσουν, θα τραυματιστούν», συλλογιέμαι. Κι αυτό δεν το λέω ούτε με φόβο, ούτε, φυσικά, με οίκτο, αλλά σχεδόν με βαθύ σεβασμό. Άλλωστε, κι αυτοί καλά ξέρουν τους κινδύνους. Πιάνω θέση δίπλα σε φανάρι της τροχαίας, περιμένοντας δήθεν για να περάσω. Όταν ανάβει το κόκκινο, όλοι μαζί σταματούν, ακόμα και μπροστά μου. Είναι συνήθως συμπαθέστατοι και πάντα γεροδεμένοι. Άλλοι είναι χωρικοί, κι άλλοι δικά μας σαΐνια, εργάτες. Ξέρω καλά τι έκαναν και πού τώρα πηγαίνουν. Γι’ αυτό γυρνούν στα σπίτια τους σα μεθυσμένοι, κρατώντας γερά στα σκέλια τους τις μηχανές. Δεν τους περιμένει εκεί ούτε ξεραΐλα ούτε και μοναξιά.

Αυτό το πράγμα, μάλιστα — πολύ θα το ’θελα. Αυτό τ’ αλλάζω με την τωρινή μου μοίρα. Με μια βαριά μοτοσικλέτα ν’ αλωνίζω πόλη και προάστια. Να περνώ σαν τη σαΐτα και να σταυροκοπιούνται με δέος όλοι οι νοικοκυράκηδες. Κι από πίσω να ’ρχεται μ’ ορυμαγδό όλη η παρέα. Να ξεπεζεύουμε όπου μας κάνει κέφι, είτε στα πάρκα είτε στα σκυλάδικα, παραμερίζοντας σκληρά κάθε τι που εμποδίζει και πνίγει τους ανθρώπους που έχουν δυνάμεις για ξόδεμα.

[πηγή: Γιώργος Ιωάννου, Η σαρκοφάγος. Πεζογραφήματα, Κέδρος, Αθήνα 121988, σ. 96-98]

Ορόσημο Κινδύνου, Βύρων Λεοντάρης

Γι' αυτόν που χάθηκε στη φονική στροφή είχαμε στήσει οι φίλοι του εικονοστάσι οδόσημο κινδύνου ξύλινο ομοίωμα ναΐσκου με το εικονισματάκι του προστάτη αγίου του και το φυλαχτό

—που δεν τον φύλαξε...

Επιθυμία της μάνας του που ευλαβικά τηρούσε

συνήθειες που μοιάζουν με πάναρχαιες.

Τα χρόνια κι οι βοριάδες που έγειραν τα πεύκα στον γκρεμό το ρήμαξαν κι ό,τι έμεινε ένα κούτσουρο (ξύλον αὖον ὅσον τ' ὄργυι' ὑπέρ αἴης... σῆμα βροτοῖο πάλαι κατατεθνηῶτος...)

με μόνο μια ημερομηνία μισοσβησμένη

Για να 'ναι τώρα αυτή η ημερομηνία ο νεκρός για να 'μαι τώρα μόνο εγώ να ξέρω ποια νιότη τρέχοντας εδώ να παραβγεί το τέλος της

συγκρούστηκε με τη ζωή που ερχόταν από αντίθετα.

https://afterschoolbar.blogspot.com/2013/12/blog-post.html

Το ποίημα της Μαρίας  Κέντρου - Αγαθοπούλου  "Ο μοτοσικλετιστής " αποτελείται από τρεις στροφές, καθεμιά από τις οποίες αποτελείται από μια εικόνα.

 Στην πρώτη στροφή, η ποιητική φωνή αναρωτιέται για την τύχη του μηχανόβιου, ενώ αυτός έχει ήδη φύγει με μεγάλη ταχύτητα κι έχει μείνει στο μυαλό της η εικόνα του μόνο  πάνω στο τεράστιο όχημα του με τα δερμάτινα ρούχα και, κυρίως, ο δαιμονικός ήχος της μοτοσικλέτας του. Το νοηματικό βάρος της πρώτης στροφής εντοπίζεται στο λογοπαίγνιο με τη λέξη "φρένα" και  την διπλή της σημασία. 

Στην μία περίπτωση, στο τέλος, η λέξη χρησιμοποιείται με την σημασία "μυαλό", για να εκφράσει την ενόχληση του ποιητικού υποκειμένου και των άλλων ανθρώπων από το θορυβώδες πέρασμα του μοτοσικλετιστή.

 Νωρίτερα. η λέξη "φρένα" χρησιμοποιείται με την σύγχρονη κύρια σημασία της , του μοχλού δηλαδή με τον οποίο στα οχήματα περιορίζεται η ταχύτητα και λειτουργεί ως προσήμανση της ενδεχόμενης μοίρας του αναβάτη. Αλλά κι έτσι, και η δεύτερη σημασία παραμένει παρούσα:  Χωρίς φρένα= Χωρίς μυαλό, επιπόλαια, με άγνοια κινδύνου.

   

Στην δεύτερη στροφή ο ρεαλισμός της πρώτης είναι εντελώς απών. Αποκαλύπτεται ότι αυτό που κυριαρχεί στη σκέψη του ποιητικού είναι υποκειμένου δεν είναι η ενόχληση. αλλά η ανησυχία για την τύχη του μοτοσικλετιστή που έτρεχε χωρίς φρένα, η λέξη και με τις δυο σημασίες. 

Κι αυτή η ανησυχία είναι έντονη και τον απασχολεί καιρό. Ο χρόνος μεταφέρεται στον παρελθόν, «προχθές».  Η νύχτα  δίνει την ευκαιρία στην φαντασία να πάρει την πρωτοκαθεδρία και το  απόλυτο σκοτάδι (= νέα σελήνη) αποτελεί ιδανικό σκηνικό για την έκφραση της ανησυχίας που είπαμε. 

Ο ουρανός γίνεται οθόνη και η ποιητική φωνή προβάλλει εκεί την ανησυχία της και το φόβο της  για τον μοτοσικλετιστή. Της εμφανίζεται σαν όραμα στον ουρανό, σαν άγγελος, ακόμα πάνω στο μοτοσυκλέτα του, να την κοιτάει περίλυπος.. Έντονη είναι η γεύση του θανάτου στους τέσσερις τελευταίους στίχους της στροφής.  

Σε κάθε στίχο και μια κουταλιά. Παρουσιάζεται σαν "άγγελος" (αυτό σημαίνει ότι δεν είναι πια ζωντανός·  αλλά κι ότι ο θάνατος τον έχει  εξαγνίσει από ότι οτιδήποτε κακό και καθαγιάσει· δεν είναι πια η δαιμονική, ταραχώδης φιγούρα που ενοχλούσε τους με την μοτοσυκλέτα του.), τρέχει "στους δρόμους του ουρανού" (αναφορά στον θάνατο), με το καθρεφτάκι της μηχανής "σπασμένο" (από τη σύγκρουση) να κοιτάει "περίλυπος" ( για την απώλεια της ζωής του, από την συνειδητοποίηση όσων έχασε, για το τέλος της βόλτας).

  

Στην τρίτη στροφή η φαντασία και η πραγματικότητα αναμιγνύονται. Το όραμα-φάντασμα,   δειλά κι ευγενικά, ζητάει σε πρώτο πρόσωπο μια φωτογραφία για την κοπέλα του και μέσω των λόγων του ο αναγνώστης καταλαβαίνει το χαρακτήρα του, όπως τον αντιλαμβάνεται η ποιητική φωνή τουλάχιστον, και τις αιτίες του θανάτου του. 

Πρόκειται για ένα απλό ευγενικό παιδί, φιλάρεσκο και λίγο επιπόλαιο, που του αρέσει να εντυπωσιάζει μέσα στα δερμάτινα ρούχα του, λατρεύει την ταχύτητα και φλερτάρει τόσο με τον θάνατο που εκείνος γίνεται αναπόφευκτος.

 [Να πω κάπου εδώ παρεκβατικά, ότι στο ποίημα αυτό, ότι η μετά θάνατο ζωή που περιγράφεται έλκει την καταγωγή της από την αρχαία ελληνική θρησκεία. Ο νεκρός μετά θάνατον κρατάει τις μνήμες του και τις συνήθειες του, και διατηρεί την αυτοσυνείδηση του. Απλά, βρίσκεται σε έναν άλλο κόσμο. 

Κάπως έτσι και στο ποίημα «Ο Γάμος», του Γιάννη Πατίλη, ο νεκρός που τον ξεθάβει το ρέμα ενός χειμάρρου  από τον τάφο του, περιπλανιέται παρασυρμένο από τα νερά κι από τα κύματα  στο μέρος που σκοτώθηκε και στα μέρη που έζησε και πηγαίνει να κάνει τον γάμο που δεν πρόλαβε. 

Κάτι τέτοιο, να ζήσει τα πράγμτα που δεν έκανε,  δεν θέλει κι η "Λυγερή στον Άδη"; ] Κι αυτό που θέλει είναι βαθύτατα ανθρώπινο. Μια φωτογραφία  μόνο να τον θυμάται η κοπέλα του.  Όχι μια οποιοδήποτε φωτογραφία, μια φωτογραφία στο ιδανικό σημείο του εαυτού του. 

Στην κορύφωση αυτού που επέλεξε να είναι. Καβάλα στη μηχανή,  με το δερμάτινο τζάκετ, το σιδερένιο κράνος και το χέρι ανέμελα να φτιάχνει τα σγουρά μαλλιά που ανεμίζουν. 

 Η φωτογραφία είναι το  βασικό σημείο του ποιήματος. Γιατί η φωτογραφία συνδέεται με την μνήμη, και η παράκληση του νεκρού για μια τέτοια αποτελεί την κύρια, ούσα η τελευταία επιθυμία του. Τουλάχιστον να τον θυμούνται...

   ΔΕΣ:

https://www.vlioras.gr/Philologia/Literature/Sxolika/LykeiouC/KentrouMotosikletistis.htm